Visit BBAT

Maandblad voor aquarium- en terrariumkunde
Visit BBAT
terug
Jaargang 63 - 2010
vorige maand  

 

Jaargang 63 – Nr. 12 - December 2010
 
ISSN 1372-6501

Cyprichromis leptosoma, een "vrijleggende" cichlide
Bert Polling vanuit Zuid-Afrika
298
Van cichliden zijn we gewend dat ze op de één of ander manier hun eitjes op een substraat leggen waar ze óf verzorgd worden, óf in de mond genomen worden voor verdere broedzorg, maar “vrijleggend” zoals bij de barbelen of zalmen? Er zit echter “een slang in het gras”, zoals men hier zegt, want hoewel de vertegenwoordigers uit het genus Cyprichromis “vrijleggend” zijn, zijn het gelijktijdig ook muilbroeders. Je zal nu vragen: “hoe kan dat dan?”, doch daarover straks meer.
Species uit het genus Cyprichromis zijn niet aan een specifieke habitat gebonden en komen in groepen in het open water voor. Ze worden als genus in vrijwel het hele meer gevonden. In het noordelijk deel, bij het schiereiland Ubwari, komt C. nigripinnis voor, terwijl C. brieni ook in het noordelijke deel gevonden wordt, maar blijkbaar tot in het midden van het meer verspreid is, terwijl C. microlepidotus ook uit het noordelijke deel komt en wel aan de Burundese kust. In het zuiden worden verschillende variëteiten van C. leptosoma gevonden dewelke per vindplaats bekend staan. Daar is C. leptosoma Karilani, C. leptosoma Kigoma en C. leptosoma Malassa. De Karilani-variant heeft een lichtblauw lichaam met een gele buikzijde, de Malassa-variant heeft een gele vlek aan de punt van de dorsaalvin, terwijl binnen de Kigoma-variant ook weer veranderlijken zijn. De staartvin van de mannetjes kan blauw of geel zijn, de andere vinnen kunnen zwart of lichtblauw zijn, terwijl bij sommige de buikzijde donkergeel kan zijn. Al deze verschillende varianten leven vaak samen in dezelfde school. De scholen komen bij rotsachtige kusten voor, maar deze worden niet als schuilplek benut.
 

A minor issue...
Walter Van der jeught - A.h.v. De Minor Rupel-Vaartland
304
Minor... Telkens ik de naam ergens tegenkom doet het mij iets. Zo was ik samen met Jan, een collega bestuurslid, ooit te Canterbury (Engeland, graafschap Kent) grafstenen aan het filmen van edelen en ridders, toen we ook daar op iemand met de naam “Minor” stootten. Om maar te stellen dat je op plaatsen waar je dit het minst vermoedt, je soms deze naam tegenkomt. Minor is Latijn voor “klein”, maar...
Zo kom je ook in onze hobby, even­eens geregeld de naam “minor” tegen. Collega bestuurslid van onze vereniging, Paul Switsers heeft al eens “iets” over Hyphessobrycon callistus (Boulenger, 1900) geschreven in ons eigen jubileummagazine. Het is de wetenschappelijke naam van de rode of bloedminor. Callistus komt uit het Grieks en betekent “de mooiste”. Het is inderdaad, zoals we allen weten, een prachtig klein, volrood gekleurd visje met een zwarte schou­dervlek en zwar­te randen in de vinnen die wit afge­­­­­zoomd zijn. Het is naar dit visje dat onze vereniging genoemd is. U kon er ook reeds over lezen in Aquariumwereld, uw leidraad in de vivaristiek. Hyphessobrycon minor (Durbin 1909) bestaat echter ook wel degelijk maar lijkt in het geheel niet op “onze” minor. H. minor is immers een klein, kleurloos visje dat in het Duits niet voor niets “Weißer minor” of  in het Nederlands, “glasminor” heet, maar ... klein is het inderdaad.
De auteur heeft het verder over nog andere "minor"s zoals bvb. Lemna minor, Poecilia minor, Micropoecilia minor, Sarracenia minor, Pogona minor, en andere...
 
Zit er een kuisvrouw (man) in uw aquarium?
Eddy Vlyminckx - K.a.h.v. Gracilis Hoboken
308
Hoeveel zeewateraquarianen kampen niet met een bruin wordende bodem door allerlei algen? Meestal ziet hij dan bruin door dinoflagellaten en dat geeft dan een zeer onverzorgde indruk. In sommige aquaria verwijdert men dan de bodem omdat men het beu wordt deze steeds te moeten doorwoelen of vervangen. Bij mij was dat in het verleden niet anders. Zo om de 5 weken hevelde ik mijn bodemlaag weg uit het aquarium en verving deze dan door een nieuwe spierwitte. Het vuile koraalzand spoelde ik dan goed proper met zuiver water en goot dan een flinke geut bleekwater bij het onderstaande zand in de emmer. Dit bleef dan een etmaal staan. Vervolgens flink spoelen tot de chloorgeur zo goed als verdwenen is. Deze gewassen bodem bleef dan staan tot hij helemaal opgedroogd was, terug gebruiksklaar bij de volgende wisseling.
Sinds enkele jaren doe ik dat nog enkel om de 3 à 4 maanden. Diegene die mij daar bij helpt is de gobie Valenciennea puellaris (Tomiyama 1954), een visje uit de familie der Gobidae.
V. puellaris wordt in het aquarium ongeveer 13 cm groot. Het is één van de weinige, zo niet de enige, die de bodem door zijn kieuwen zeeft, terwijl hij op de bodem blijft liggen. De meeste andere soorten uit deze familie hebben de – voor ons althans – slechte eigenschap, dat ze het gezeefde zand over de aanwezige koralen uitspreiden. Vooral de laag geplaatste dieren hebben daar wel eens last van. Dit wil nu ook niet zeggen dat mijn kuisvrouw (-man) de bodem als een biljartlaken vlak houdt. Hier en daar gaat hij deze wat op een hoopje zetten en zeker daar waar hij zijn slaapplaats gekozen heeft. Zij maken daar soms een serieuze berg, met in het midden een holletje, waar ze iedere avond inkruipen om te rusten van de noeste arbeid die ze die dag weer verricht hadden.
Zeer gemakkelijk te houden zijn ze volgens eigen ervaringen niet. Hoewel ze met de pot mee-eten, werden ze na een tijd mager om op een dag dan plotseling te verdwijnen. De laatste die ik had, heb ik de dag voor zijn verdwijning nog duchtig zien eten van de aangeboden Mysis, maar het heeft niet mogen baten. Dat was een mannelijk exemplaar, nu heb ik een vrouwtje. Bij mannetjes is de eerste vinstraal verlengd.
Intussen heb ik via de vakhandel een nieuw soort voedsel verkregen dat de mogelijke verhongering op termijn zou moeten tegengaan. De periode dat ik dit voeder nu geef, is wat te kort om nu al te zeggen dat het een succes zal worden, maar mijn laatste bevindingen zijn toch al positief.
Als besluit zou ik stellen: probeer dat visje zeker eens in je aquarium te verzorgen, je zult er door zijn werklust zeker over tevreden zijn. Om echt de oorzaak van het bruin worden weg te nemen, moet je een kiezelzuurfilter (silicaatfilter) achter je osmose apparaat plaatsen, maar laat het je ondanks dat alles niet ervan weerhouden om deze grappige gast in je aquarium te verzorgen.

 
Bekwaamheidsattest voor aquarianen, waarom... ?
Joris Diopere - Skalaar Torhout
312
Zowat een 5-tal jaar geleden is binnen de BBAT besloten om een bekwaamheidscertificaat in te voeren en dus is het tijd voor een evaluatie.
Rond 1995 is men gestart met de voorbereidingen om een certificaat uit te reiken aan aquarianen die wilden bewijzen dat ze de basiskennis voor aquaristiek bezaten. Rond die tijd was er veel sprake van positieve lijsten en de groenen waren in opmars. Zelf een bekwaamheidscertificaat organiseren onder de leden was dan ook een mooi visitekaartje voor de Bond naar de buitenwereld toe. Een aantal enthousiaste bestuursleden hadden afgesproken om elk een aantal vragen uit het bekwaamheidscertificaat van onze Duitse vrienden (Verband Deutscher Vereine fur Aquarien-und Terrarienkunde e.V) te vertalen. Onze Duitse collega’s hadden immers al een dergelijk iets draaiende. Maar rond deze thematiek werd het terug stil. Ik weet nog dat ik een 5-tal jaar later toetrad tot het hoofdbestuur en hen de vraag stelde hoever de BBAT nu eigenlijk met het bekwaamheidscertificaat stond. Ze legden me uit dat dit op een laag pitje stond en stelden me onmiddellijk de vraag of ik het niet zou zien zitten om dit terug op te starten. Ja, zo is het leven als je een vraag stelt, krijg je meestal een vraag terug. Eerlijkheidshalve, ik was ook een voorstander van dit gegeven en ik heb toen ja geantwoord op voorwaarde dat ik hulp zou krijgen en die kwam er ook. Samen met Van der Jeught Walter, Willy Wouters, Sneyers Roland (de toenmalige voorzitter) hebben we een aantal avonden rond de tafel gezeten om een reglement op te stellen en de vragen die zouden gesteld worden te evalueren. Zonder de steun van die mensen was er nu waarschijnlijk nog geen bekwaamheidscertificaat. Bedankt vrienden.
Waarom ik voorstander was van het bekwaamheidscertificaat? Nee, niet om aquarianen te treiteren. Wel voor de volgende redenen: op een avond werd ik geroepen door een aquariumvriend om zijn kweek van visjes te gaan bekijken in zijn kweekhokje. Meestal eindigen dergelijke bezoeken in het salon, dicht bij het aquarium met een frisse pint. Plots staat de eigenaar recht, gaat naar het aquarium en schakelt het filter uit. Ik vroeg hem wat zijn bedoelingen waren en hij vertelde me dat hij dit ieder avond deed en de volgende morgen het filter terug aanschakelde. Die avond ben ik met een slecht gevoel naar huis gegaan. Een aquariumvriend die al meer dan 20 jaar bij onze club was en niet wist dat hij het filter niet mocht afleggen??? Ik nam het die persoon absoluut niet kwalijk dat hij dit niet wist, maar wel mezelf en de vereniging. Wij hadden immers met de club niet de goede informatie overgebracht naar onze leden. Mijn vraag was dan ook: hoe kun je nu weten dat aquarianen de basiskennis voor aquaristiek beheersen? Wel, het antwoord is een heel simpel: door middel van een test. Het geheel kon aanlokkelijk gemaakt worden met een bekwaamheidscertifciaat en pasje dat uitgereikt kon worden op bv. een clubfeest door iemand van het hoofdbestuur van de Bond. Dus eigenlijk is het niet mijn bedoeling om uitsluitend personen te testen naar hun kennis, maar wel of wij, als vereniging, goed bezig zijn met het verstrekken van informatie. Ik wist ook dat dit onderwerp moeilijk zou aanslaan bij oudere leden, maar jongeren zijn die cultuur wel meer gewoon. Na goedkeuring van het reglement op een adviesraad konden we van start gaan met het eerste bekwaamheidscertifciaat ingericht door BBAT-West in mijn thuishaven Torhout. 63 deelnemers vonden de weg wat uiteraard een groot succes was. Ik wist ook dat dit niet zou blijven duren. Mijn doelstelling was dan ook 10 tot 15 deelnemers per test en dit lukt aardig. Ik kan u ook meegeven dat er op dit ogenblik 235 BBAT-leden een certificaat bezitten. Hierbij ook dank aan Freddy Haerens die al evenveel pasjes en certificaten opgemaakt heeft. 5% van de deelnemers slaagt niet voor de test wat volgens mij zeer goed blijkt. Nu, ik herhaal, het is vooral belangrijk voor de vereniging om te zien of hun leden slagen. Zit dit goed, dan ben je als vereniging goed bezig. Dat oudere leden geen interesse zouden hebben, moet ik ook ontkennen. Onlangs was een ouder lid zijn pasje kwijt geraakt en vroeg me met de nodige aandrang om een nieuw pasje. Ik heb dan ook met alle plezier een het nieuwe pasje laten opmaken. Onze leden zijn dus ook trots met hun certificaat en dat mag en moet ook. Op de statutaire vergadering hebben we van Marc Thelissen kunnen vernemen van dat er voor het bekwaamheidscertifciaat interesse is vanuit het buitenland. Ook dat voor het verkrijgen van de BBAT subsidies het bekwaamheidscertificaat ook een belangrijke rol heeft gespeeld. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de BBAT met het bekwaamheidscertifciaat moet verder doen, dit samen met u allen. Ook al zijn er geen 50 deelnemers meer per test en komt er af en toe ook negatieve kritiek.

 

In Memoriam LUC BLOMMAERT
Ludo Segal - Bondsvoorzitter BBAT

316

Beste vrienden,

Voor de tweede maal dit jaar dien ik jullie een treurig bericht te brengen. Na het heengaan van Pierre Lepomme eerder dit jaar, moet ik jullie nu het overlijden van Luc Blommaert melden.
Na een moedige strijd van meer dan een jaar tegen de gevreesde ziekte, heeft hij ten slotte de wet van de sterkste moeten ondergaan.
Luc Blommaert stichtte ongeveer 42 jaar geleden de vereniging Betta Buggenhout. Hij zorgde er ook voor dat Betta de eerste vereniging binnen de BBAT was, die een eigen lokaal met verkoop van planten en dieren bezat.
Hij stond mee aan de wieg van de FAK en enkele jaren later kon men hem er ook toe overhalen om deel uit te maken van het hoofdbestuur van de BBAT.
Als raadslid en later als ondervoorzitter, was Luc ook het "juridische" brein binnen het hoofdbestuur. Daarnaast nam hij sinds 1973 het maandelijks verzenden van Aquariumwereld op zijn schouders. Dit laatste heeft hij, samen met Agnes zijn echtgenote, tot voor enkele maanden blijven doen. Hierin ook steeds geholpen door een trouwe Betta-ploeg.
Ook de prospectie voor de BBAT was hem toevertrouwd en samen met de toenmalige BBAT-voorzitter, Aimé Bijnens, reed hij het land af om bij verenigingen hun aansluiting bij de BBAT te bepleiten.
Met een ongelooflijke werkkracht zorgde hij op allerlei beurzen en manifestaties ook voor publiciteit rond de BBAT.
Binnen het hoofdbestuur wist hij met diplomatische tussenkomsten ontsporende gesprekken terug op het juiste pad te brengen en met zijn scherp inzicht reikte hij meestal de oplossing van de problemen aan. Bovendien was Luc een trouw hoofdbestuurslid en een goede vriend.
Luc wij zullen je vreselijk missen, jij laat in de BBAT een leegte na die niet op te vullen is.
De BBAT biedt aan Agnes, zijn echtgenote, en aan zijn beide kinderen haar diep meevoelen aan in deze droevige dagen.

  BBAT-informatief 314
  VOEDSELGIDS Vliegen (3)  
Top