Tettigonia viridissima
(Linnaeus, 1758)

Tettigonia viridissima
Foto: Hugo Vits

IDENTITEIT: orde: Saltatoria; familie: Tettigoniidae.
EERSTBESCHRIJVING: ln 1758, door C. Linnaeus, als Gryllus Tettigonia vŪridissima, in Syst. Naturae, 10 ed.:430.
SYNONIEM:
NEDERLANDSE NAAM: Grote groene sabelsprinkhaan
MAXIMALE GROOTTE: Worden 45 tot 50 mm groot
GESLACHTSONDERSCHEID: De vrouwtjes zijn duidelijk te herkennen aan hun lange afgeplatte legbuis (sabel). Mannetjes brengen een sjirpend geluid voort.
HOUDBAARHEID: In een voor de hand liggend onderkomen, een van de eenvoudigst te houden diersoorten. Hun leefruimte dient, om ontsnappingen te voorkomen, steeds goed te worden afgesloten. De noodzakelijke verluchtingsplaatsen met gaasdraad overdekken. Bijten behoorlijk bij een ondeskundig (uit-) vangen.
DIERENRIJK
Q b IX 07
       
Milieu Aquarium Kweek
Zuurtegraad pH
Totale hardheid °DH
Temperatuur °C 16 - 22 22 - 25
Geleidbaarheid µS
VERSPREIDING: Europa
Kaart voorkomen
BIOTOOP: Houden zich gedurende de zomermaanden tussen allerlei planten, heersters, lage bomen, struiken e.d. op.
GEDRAG: Deze groene, soms bruingevlekte sprinkhanen gelijken qua gedrag heel goed op de huiskrekel Acheta domesticus. Ze lopen, kruipen en klauteren steeds behendig rond maar springen af en toe ook over korte korte afstanden. Vliegen doen ze met tegenzin. Mannetjes produceren hun geluiden door een kam op de achterpoten tegen de voorvleugels (elytra) te strijken. Het geluid kent geen variaties in toonhoogte, maar is gekenmerktdoor een patroon van modulaties, zodat ze dertien verschillende soorten geluiden kunnen produceren. Om deze geluiden te kunnen localiseren draaien ze met hun voorpoten rond totdat (d.m.v. de tympanale organen in de voorpoten) het geluidsignaal wordt ontvangen.
VOEDSEL: Voeden zich voornamelijk met allerlei soorten planten, maar eten ook kleine insekten. Zijn in de natuur soms schadelijk voor sommige gewassen.
KWEEK: ln de vrij dikke, matig vochtig gehouden, uit aarde bestaande bodemlaag, deponeren de vrouwtjes met hun legboor zo'n 100 tot 150 eitjes. De sabelsprinkhaan, is vrij produktief. De bevruchting gebeurt met een spermatofoor, welke het mannetje heeft aangemaakt vooraleer hij een vrouwtje het hof maakt. ln de natuur overwinteren de stuk voor stuk in de grond gelegde eitjes, zodat de jonge nymfen al in het voorjaar op allerlei soorten planten, kunnen worden waargenomen.
Beschermde diersoort BIJZONDERHEDEN: Door terrariumliefhebbers vroeger als voedseldier gevangen, gehouden en gekweekt. Nu is het een beschermde diersoort in Vlaanderen, zodat dit verboden is.
Bewerkt door:
Pol Pardon, mei 1994
Laatst bijgewerkt op: 26-06-2015
   naar Aquariumwereld Delen - Mailen - Bewaren
AANGEBODEN DOOR
AQUARIUMWERELD
UW MAANDBLAD VOOR AQUARIUM- EN TERRARIUMKUNDE